H ιολόγος Θεοδώρα Χατζηιωάννου «έσπασε το φράγμα των ειδών» και έγινε η πρώτη επιστήμων που ανέπτυξε, το 2014, ένα μοντέλο του AIDS σε άλλο είδος εκτός από τον άνθρωπο και τον χιμπαντζή. Το όνομά της ακούγεται επίσης συχνά τελευταία, καθώς συμμετέχει σε πρωτοπόρες προσπάθειες μελέτης απόκρισης αντισωμάτων στο αίμα ασθενών που έχουν αναρρώσει από COVID-19. Έτσι την άκουσα για πρώτη φορά, αλλά με μια γρήγορη αναζήτηση στο Google έμαθα για την έρευνα-ορόσημο πάνω στο AIDS. Με λίγο παραπάνω ψάξιμο έμαθα και για ακόμα περισσότερη εξαιρετική δουλειά που έχει κάνει. Τι δεν βρήκα; Μια σελίδα στη Wikipedia. Οπότε…το διόρθωσα. Και τώρα θέλω να σας πω λίγα περισσότερα για εκείνη και την έρευνά της.

Όπως ανέφερα, άκουσα για πρώτη φορά το όνομά της στα πλαίσια της έρευνας κατά του κορωνοϊού. Ως αναπληρώτρια Καθηγήτρια Έρευνας στο Πανεπιστήμιο Rockefeller της Νέας Υόρκης, βρέθηκε σε ένα από τα πρώτα επίκεντρα της επιδημίας COVID-19 και γρήγορα οδήγησε τις προσπάθειες για την ανάπτυξη και την εφαρμογή μεθόδων που θα επέτρεπαν τον προσδιορισμό της ικανότητας των αντισωμάτων που βρίσκονταν στο αίμα των ασθενών να «μπλοκάρουν» τη μόλυνση από τον ιό (αλλά και τις ικανότητας του κορωνοϊού να «ξεφύγει)- θα σας πω περισσότερα γι’αυτό παρακάτω. Αλλά πρώτα θέλω να σας πω για τα πολλά χρόνια έρευνας που έχει αφιερώσει μελετώντας πώς ο ιός *HIV* μπορεί να ξεπεράσει κυτταρικές άμυνες που ονομάζονται «περιοριστικοί παράγοντες», οι οποίες είναι διαφορετικές για κάθε είδος.

Το ακρωνύμιο “HIV” σημαίνει Human ImmunoDeficiency Virus (Ιός Ανθρώπινης ΑνοσοΑνεπάρκειας), και είναι ο ιός που προκαλεί την ασθένεια AIDS (Acquired Immune Deficiency Syndrome, Σύνδρομο Επίκτητης Ανοσολογικής Ανεπάρκειας). Σύμφωνα με το Κοινό Πρόγραμμα του ΟΗΕ για τον ιό του HIV/AIDS (UNAIDS), 38 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν μολυνθεί με HIV, με 1.7 εκατομμύρια νέα κρούσματα το 2019, ενώ 690,000 άτομα πέθαναν από AIDS το 2019. https://bit.ly/2BRQMD5

Από την πρώτη αναφορά σε αυτόν το 1981, ο ιός HIV/AIDS ξεκάθαρα παραμένει ένα τεράστιο παγκόσμιο πρόβλημα. Ωστόσο, παρ’όλο που δεν υπάρχει πλήρης θεραπεία (ακόμα) για το AIDS, δεκαετίες ερευνών από επιστήμονες έχουν μετατρέψει τον HIV από θανατική καταδίκη σε διαχειρίσιμη χρόνια ασθένεια (αν βέβαια υπάρχει πρόσβαση στην κατάλληλη θεραπευτική αγωγή…)

Ο HIV είναι ένας ρετροϊός. Αντί για «ρετρό» με την έννοια ντισκοτέκ και πατίνια, είναι ρετρό με την έννοια ότι «πάει προς τα πίσω», από RNA προς DNA, παραβιάζοντας το «κεντρικό δόγμα» της μοριακής βιολογίας που λέει ότι η γενετική πληροφορία ρέει από το DNA (αρχικές οδηγίες) προς το RNA (αντίγραφα της συνταγής) και τέλος στην πρωτεΐνη. Ο HIV ταξιδεύει με το γονιδίωμά (γενετικό αποτύπωμα) του στη μορφή RNA, καλυμμένο με ένα πρωτεϊνικό περίβλημα που ονομάζεται καψίδιο (capsid, CA). Μόλις μπει στα κύτταρά μας, απελευθερώνει το RNA από το καψίδιο & μέσω «αντίστροφης μεταγραφής» το μετατρέπει σε RNA. Αυτό επιτρέπει στο ιικό γονιδίωμα να ενσωματωθεί στο δικό μας γονιδίωμα, που είναι γραμμένο σε DNA. Ο HIV επιτίθεται σε ένα είδος ανοσοκυττάρου που ονομάζεται Τ λεμφοκύτταρο, και, μόλις ενσωματωθεί, μπορεί είτε να παραμείνει αδρανής και να μην κάνει μεγάλη ζημιά, ή να παραγάγει πολλά νέα αντίγραφα του ιού (μέσω ιικής αντιγραφής), τα οποία με τη σειρά τους θα μολύνουν πολλά περισσότερα Τ λεμφοκύτταρα.

Ένα από τα πράγματα που έχει κάνει τη μελέτη του AIDS τόσο δύσκολη είναι η έλλειψη καλών ζωικών μοντέλων της ασθένειας, εν μέρει επειδή είναι δύσκολο να κάνουμε τον HIV να μολύνει μη-ανθρωποειδή είδη (δηλαδή είδη εκτός από τον άνθρωπο και τον χιμπαντζή). Μελετώντας *γιατί* είναι τόσο δύσκολο να τα μολύνουμε, η Χατζηιωάννου (και άλλες ερευνητικές ομάδες) ανακάλυψαν έναν αριθμό από κυτταρικές άμυνες που ονομάζονται «περιοριστικοί παράγοντες». Σε αντίθεση με τα αντισώματα, που είναι μια μορφή ειδικής/προσαρμοστικής ανοσίας (το σώμα μας μαθαίνει να τα φτιάχνει αποκρινόμενο σε κάποιον ιό), οι περιοριστικοί παράγοντες είναι μορφή «φυσικής ανοσίας»- βρίσκονται πάντα εκεί (αν και κάποιοι από αυτούς παράγονται σε μεγάλες ποσότητες μετά από κάποιο ερέθισμα, όπως αυτό του σηματοδοτικού μορίου ιντερφερόνη, η οποία παράγεται σε απόκριση σε μια μεγάλη ποικιλία «ξένων εισβολέων»).

Μερικοί σημαντικοί περιοριστικοί παράγοντες για τον HIV-1 είναι: ο TRIM5a, που προσδένεται στο καψίδιο μόλις αυτό μπει στο κύτταρο, και οδηγεί στην αποικοδόμησή του, η APOBEC3, που προκαλεί εκτεταμμένες μεταλλάξεις του ιικού DNA ώστε να γίνει «ακαταλαβίστικο», και η tetherin, μια μεμβρανική πρωτεΐνη που δένει νέα αντίγραφα του ιού στην επιφάνεια του κυττάρου καθώς αυτά προσπαθούν να ξεφύγουν.

Όμως ο HIV έχει δικά του αντίμετρα…

το κύτταρο σου δίνει APOBEC3- o ΗΙV σου δίνει την Vif, που προσδένεται σε αυτό και καλεί τις λιγάσες ουβικουιτίνης για να το σημαδέψουν, οδηγώντας στην καταστροφή του.

το κύτταρο σου δίνει tetherin- o HIV απαντά με Vpu, που προσδένεται σε αυτήν και οδηγεί στην καταστροφή της.

Το σώμα δεν χρειάζεται να «μάθει» να φτιάχνει περιοριστικούς παράγοντες, αλλά ένας ιός μπορεί να «μάθει» να τους ξεφεύγει, προσαρμόζοντας τις αμυντικές του πρωτεΐνες. Για παράδειγμα, μπορείνα αλλάξει την Vif ή Vpu του, ή και να αλλάξει το καψίδιο του για να αποφύγει την TRIM5a. Αυτή η «εκμάθηση» συμβαίνει γιατί οι ιοί πολλαπλασιάζονται ταχύτατα- και κάνουν λάθη καθώς αντιγράφονται- οπότε όταν κάνουν λάθη που τους καθιστούν λιγότερο ευάλωτους σε κάποιον περιοριστικό παράγοντα (χωρίς να τους βλάπτουν) αποκτούν πλεονέκτημα.

Είναι πολύ σημαντικό ότι ο ιός μαθαίνει να ξεφεύγει από το ανοσοποιητικό σύστημα του είδους-ξενιστή του, καθώς υφίσταται πίεση από αυτό. Οπότε το H στον HIV (ιός ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας) έχει μεγάλη σημασία- αυτός ο ιός έχει προσαρμοστεί ώστε να αποφεύγει τις ανθρώπινες εκδοχές των περιοριστικών παραγόντων. Έτσι, παρ’όλο που και άλλα είδη έχουν συγγενείς περιοριστικούς παράγοντες, συχνά είναι αρκετά διαφορετικοί ώστε ο ιός να είναι ευάλωτος σε αυτούς. Ως αποτέλεσμα, ο ιός δυσκολεύεται να μολύνει και να αναπαραχθεί σε διαφορετικά είδη.

Στελέχη ενός συγγενούς φακοϊού (lentivirus, της οικογένειας ιών που ανήκει ο HIV), του Simian Immunodeficiency Virus, SIV (ιός ανοσοανεπάρκειας του πιθήκου) έχουν την ικανότητα να μολύνουν τόσο πιθήκους όσο και μαϊμούδες, και χρησιμοποιούνται ευρέως ως μοντέλο για τη μελέτη του HIV. Όμως ο ιός SIV είναι πολύ διαφορετικός από τον HIV, και αυτές οι διαφορές μπορεί να αποβούν κρίσιμες όταν μιλάμε για τη δοκιμή θεραπειών, εμβολίων κλπ. Προσπαθώντας να κάνουν τον SIV να μοιάζει περισσότερο με τον HIV, επιστήμονες εισήγαγαν κάποια από τα γονίδια του HIV στον SIV, δημιουργώντας χιμαιρικούς ιούς SHIV- οι οποίοι παρ’όλα αυτά παρέμεναν κυρίως SIV. Η Θεοδώρα Χατζηιωάννου ήθελε να προσπαθήσει να κινηθεί προς την άλλη κατεύθυνση- να πάρει τον HIV και να τον κάνει να μοιάζει λίγο με τον SIV, τόσο ώστε να μπορεί να  μολύνει και να αναπαράγεται μέσα σε μια μαϊμού.

Δουλεύοντας με τον σύζυγο και συνάδελφό της Paul Bieniasz, ξεκίνησε με ένα ευρέως χρησιμοποιούμενο στην έρευνα είδος: το μακάκο Rhesus.

Στην ερευνητική εργασία που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Science (σύνδεσμο στην οποία μπορείτε να βρείτε στο κάτω μέρος της σελίδας), έδειξε ότι, παίρνοντας τον ιό HIV-1 και…:

  1. Αντικαθιστώντας το γονίδιο για το προσαρμοσμένο στον άνθρωπο καψίδιο (CA) με το γονίδιο για το αντίστοιχα προσαρμοσμένο στο μακάκο καψίδιο του SIV (SCA), ώστε να μπορεί να αποφεύγει τον TRIM5a του μακάκου rhesus, και
  2. Αντικαθιστώντας το γονίδιο Vif του HIV-1 με το αντίστοιχα προσαρμοσμένο στο μακάκο SVif

… ήταν δυνατό ο ιός να μολύνει και να πολλαπλασιαστεί σε κύτταρα μακάκων. Χρειάστηκε να αντικαταστήσει 2 γονίδια, αλλά ο ιός (τον οποίο ανόμασε πιθηκο-τροπικό HIV-1, simian tropic HIV-1 (sHIV)) παρέμενε κατά 88% “original” HIV-1. Αυτό ήταν ένα σημαντικό σημείο-ορόσημο. Όμως το καψίδιο είναι αρκετά σημαντικό…οπότε αν μπορούσε να βρει έναν τρόπο ώστε να μη χρειάζεται να το αλλάξει, θα ήταν ακόμα καλύτερος.

Χρειαζόταν λοιπόν να βρει ένα ζώο του οποίου ο TRIM5a δεν θα μπορούσε να προσδεθεί στο καψίδιο του HIV-1. Και το βρήκε- και μάλιστα αρκετές ερευνητικές ομάδες το βρήκαν ταυτόχρονα και δημοσίευσαν τις εργασίες τους τη μια μετά την άλλη. Απ’ότι αποδείχθηκε, δύο διαφορετικά είδη (owl monkey και pigtail macaque) είχαν μεταλλαγμένο TRIM5- που ονομάστηκε TRIM5Cyp γιατί είχε ένα άλλο γονίδιο, το Cyp, ενσωματωμένο σε αυτόν. Και ο TRIM5Cyp του μακάκου νεμεστρίνου (pigtail macaque) δεν μπορούσε να προσδέσει το καψίδιο του HIV-1.

Αυτό της έδωσε την ένδειξη ότι ο HIV-1 θα μπορούσε να μολύνει κύτταρα μακάκων αυτού του είδους- και όντως απέδειξε ότι μπορούσε. Το πρόβλημα ήταν ότι τα κύτταρα των pigtail μακάκων εξακολουθούσαν να έχουν τη δική τους APOBEC3. Η APOBEC3 είναι «μεταλλάκτης» του RNA (μια απαμινάση κυτιδίνης, που αλλάζει το γράμμα C του RNA). Η πρωτεΐνη Vif του HIV-1 είχε προσαρμοστεί να προσδένει την ανθρώπινη APOBEC3 και να προκαλεί την αποικοδόμησή της, προστατεύοντας το RNA του ιού. Όμως δεν αναγνώριζε την APOBEC3 του μακάκου νεμεστρίνου, όπότε, ενώ ο ιός HIV-1 μπορούσε να εισβάλει στα κύτταρα, δεν μπορούσε να πολλαπλασιαστεί γιατί το γονιδίωμά του γινόταν «ακαταλαβίστικο».

Για να το «διορθώσει» αυτό, γύρισε πίσω σε όσα είχε μάθει από τη δουλειά της με το μακάκο rhesus- αντικαθιστώντας το γονίδιο Vif του HIV-1 με ένα γονίδιο Vif προσαρμοσμένο σε μακάκους, από τον ιό SIV (το Vifmac) και προσπάθησε να μολύνει κύτταρα. Και δούλεψε! Ο ιός ( που ήταν εξολοκλήρου HIV-1 εκτός από το Vif) μόλυνε λεμφοκύτταρα των pigtail macaques και πολλαπλασιαζόταν κανονικά (κάτι που μπορούσαν να μετρήσουν προσδιορίζοντας τα επίπεδα ιικού RNA στο θρεπτικό υλικό των κυττάρων).

Θα μπορούσε όμως ο χιμαιρικός αυτός ιός να μολύνει κανονικούς μακάκους; Για να το δοκιμάσουν, συνεργάστηκαν με επιστήμονες που είχαν…μακάκους- το εργαστήριο του Jeffrey Lifson στο Frederick National Laboratory. Και τα κατάφεραν! Δηλαδή…σχεδόν. Ο ιός μπορούσε να μολύνει τους μακάκους και πολλαπλασιαστεί λίγο, αλλά οι μακάκοι τον αντιμετώπιζαν γρήγορα. Κάτι που δεν τους εξέπληξε- ο HIV-1 είχε περάσει χρόνια προσαρμογής στους ανθρώπους, και οι άνθρωποι διαφέρουν από τους μακάκους νεμεστρίνους σε πολλά περισσότερα από αυτό το ένα γονίδιο. Οπότε αποφάσισαν να δώσουν στον ιό λίγο «εξελικτικό χρόνο» για να κερδίσει το χαμένο έδαφος. Πήραν τον ιό τους και τον πέρασαν διαδοχικά από διαφορετικούς μακάκους. Αρχικά κατέστειλαν προσωρινά το ανσοποιητικό σύστημα των μακάκων χρησιμοποιώντας αντισώματα κατά των κυττάρων CD4+, ώστε να αφαιρέσουν αυτά τα πολύ σημαντικά κύτταρα από το αίμα για περίπου δύο εβδομάδες. Στη συνέχεια μόλυναν το μακάκο, και άφηναν τον ιό να πολλαπλασιαστεί και να μεταλαχθεί, έτσι ώστε να προσαρμοστεί σταδιακά στο να αναπτύσσεται σε μακάκους, απουσία του ανοσοποιητικού που θα μπορούσε να τον καταστρέψει. Στη συνέχεια απομόνωναν αυτό τον μεταλλαγμένο ιό και τον χρησιμοποιούσαν για να μολύνουν έναν ακόμα ανοσοκατεσταλμένο μακάκο.

Τα 3 πρώτα «περάσματα» δεν έβλαψαν και πολύ τους μακάκους, αλλά στο τέταρτο, προέκυψαν μεταλλάξεις που έκαναν τον ιό πολύ πιο δυνατό- αρκετά ώστε να μπορεί να διατηρήσει υψηλά επίπεδα ιικού φορτίου. Και, ακόμα πιο σημαντικό, αρκετά ώστε οι μακάκοι να δείξουν συμπτώματα όμοια με αυτά του AIDS: καταστροφή Τ λεμφοκυττάρων, εμφάνιση όγκων και ευκαιριακές λοιμώξεις περιλαμβανομένης της Pneumocystis pneumonia. Οι μακάκοι αρρώστησαν μάλιστα τόσο πολύ, που έπρεπε να τους γίνει ευθανασία.

Έτσι λοιπόν, για πρώτη φορά στην ιστορία, υπήρχε ένα καλό μοντέλο για τη μελέτη του HIV/AIDS σε μαϊμούδες! Εντάξει…σχεδόν- ο ιός ακόμα δεν ήταν αρκετά δυνατός για να προκαλέσει ασθένεια στους μακάκους χωρίς να προηγηθεί η εξάλειψη των CD4+ Τ λεμφοκυττάρων.

Οι ερευνητές έψαξαν να βρουν τι αλλαγές είχαν συμβεί στον ιό ανάμεσα στο 3 & 4 «πέρασμα». Μια από τις βασικότερες ήταν η εμφάνιση μεταλλάξεων στο γονίδιο Vpu. Αυτό είναι το ιικό «αντίδοτο» στην πρωτεΐνη-περιοριστικό παράγοντα tetherin. Όπως είδαν, είχαν συμβεί τυχαίες αλλαγές «γραμμάτων» στην αλληλουχία του γονιδίου Vpu που το έκαναν να προσδένεται καλύτερα στην tetherin, προκαλώντας την καταστροφή της πριν αυτή μπορέσει να παγιδεύσει τον ιό στην κυτταρική επιφάνεια.

Εάν θέλετε να ακούσετε την δρα Χατζηιωάννου να περιγράφει την έρευνά της με δικά της λόγια, μίλησε για αυτήν σε μια συνέντευξη στην εκπομπή “This Week in Virology”: TWiV 465 https://www.microbe.tv/twiv/twiv-465/

Εγώ άκουσα για πρώτη φορά την δρα Χατζηιωάννου σε ένα (virtual) συνέδριο για την έρευνά της πάνω στον SARS-Cov-2 (τον «κορωνοϊό) και την COVID-19 (την ασθένεια που προκαλεί). Οπότε σκέφτηκα να σας πω και για αυτήν…

Η έρευνα που παρουσίασε έχει να κάνει με αντισώματα, που είναι μικρές πρωτεΐνες που παράγονται από κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος, τα Β-λεμφοκύτταρα. Τα αντισώματα μπορούν να προσδεθούν σε συγκεκριμένες περιοχές (επιτόπους) «ξένων» για το σώμα πραγμάτων (αντιγόνων), όπως είναι οι ιικές πρωτεΐνες. Εάν ένα αντίσωμα δεθεί στον ιό με τέτοιο τρόπο ώστε αυτός να μην μπορεί πλέον να μολύνει κύτταρα, το αποκαλούμε «αντίσωμα εξουδετέρωσης» (neutralizing antibody, nAb). Στην περίπτωση του SARS-Cov-2, τα nAbs συχνά δένονται στην πρωτεΐνη Spike, και εμποδίζουν την πρόσδεσή της στον υποδοχέα ACE2 των κυττάρων. Τα αντισώματα αυτά έχουν μεγάλη σημασία τόσο για τον ασθενή (καθώς μπορεί να προσφέρουν προστασία ενάντια σε επαναμόλυνση) όσο και την πιθανή θεραπευτική χρήση τους. Ως αποτέλεσμα, έχει μεγάλο ενδιαφέρον για τους επιστήμονες κατά πόσο αυτά παράγονται από τους ασθενείς και αν μπορούμε να απομονώσουμε τα Β-λεμφοκύτταρα που τα παράγουν και να φτιάξουμε περισσότερα. Οι Χατζηιωάννου και Bienesz είναι μεταξύ των ειδικών που είναι επικεφαλείς αυτής της προσπάθειας στις ΗΠΑ.

Οι έρευνες της Χατζηιωάννου επικεντρώνονται στο πλάσμα του αίματος (το μη-κυτταρικό μέρος του αίματος) ασθενών που έχουν αναρρώσει, κάνοντας τεστ για αντισώματα εξουδετέρωσης (δυστυχώς, στη Νέα Υόρκη υπάρχει αφθονία ασθενών που μπορούν να συμμετάσχουν στην έρευνα…). Αναλύοντας τα δεδομένα εκατοντάδων εθελοντών από τη Νέα Υόρκη, ανακάλυψε κάτι πολύ ενδιαφέρον: γύρω στο 80% των ασθενών που είχαν αναρρώσει είχαν ανιχνεύσιμα επίπεδα nAbs, αλλά η κατανομή των επιπέδων των αντισωμάτων μεταξύ αυτού του 80% των ασθενών ήταν πολύ άνιση. Οι περισσότεροι εθελοντές είχαν χαμηλά επίπεδα αντισωμάτων εξουδετέρωσης- ωστόσο, περίπου 10% των εθελοντών ανήκαν στην “elite” ομάδα εξουδετέρωσης, παράγοντας μεγάλο αριθμό nAbs.

Μη σας τρομάζει το εύρημά της ότι οι περισσότεροι εθελοντές παρήγαν μικρό αριθμό nAbs- η ποσότητα δεν είναι το παν, και πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψιν πόσο καλά τα nAbs μπορούν να προσδέσουν και να μπλοκάρουν τον ιό. Μάλιστα η έρευνα έδειξε επίσης ότι η πλειοψηφία των ασθενών παρήγαν κάποια πολύ ισχυρά αντισώματα εξουδετέρωσης, τα οποία η Χατζηιωάννου και η ομάδα της μπόρεσαν να απομονώσουν και να δοκιμάσουν τη θεραπευτική τους δυναμικότητα.

Όπως είδαμε παραπάνω με τον HIV, κάθε φορά που ο ιός αναπαράγεται (αντιγράφει το γενετικό του υλικό), μπορεί να κάνει μικρά λάθη (μεταλλάξεις). Οι περισσότερες από αυτές είναι αβλαβείς (ή ακόμα και επιβλαβείς για τον ίδιο τον ιό), αλλά κάποιες από αυτές δίνουν στον ιό πλεονέκτημα έναντι σε συγκεκριμένες εξελικτικές πιέσεις (όπως η παρουσία αντισωμάτων). Πολλαπλασιάζοντας τον ιό παρουσία διαφορετικών αντισωμάτων εξουδετέρωσης, η Χατζηιωάννου κατάφερε να επιλέξει ιούς που είχαν κάνει λάθη στο γονίδιο της πρωτεΐνης Spike τα οποία τους επέτρεπαν να αποφύγουν την πρόσδεση των αντισωμάτων- ένα φαινόμενο που ονομάζεται «ιολογική διαφυγή». Όταν η ερευνητική ομάδα ανέλυσε την αλληλουχία των μεταλλαγμένων γονιδίων πρωτεΐνης Spike από τους ιούς αυτούς, ανακάλυψαν ότι η αντίσταση σε διαφορετικά nAbs συγκεντρωνόταν σε μεταλλάξεις διαφορετικών αλλά συγκεκριμένων περιοχών της πρωτεΐνης.

Στη συνέχεια η Χατζηιωάννου μελέτησε τις αλληλουχίες του γονιδίου Spike από δείγματα ασθενών και βρήκε ότι, σε κάποιες σπάνιες περιπτώσεις, δείγματα ασθενών είχαν πράγματι μεταλλάξεις στις περιοχές που θα μπορούσαν να προκαλέσουν αντίσταση σε συγκεκριμένα nAb. Κάτι που σημαίνει ότι, εάν προσπαθούσαμε να δώσουμε σε έναν από αυτούς τους ασθενείς θεραπεία με το συγκεκριμένο nAb, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα ανταποκρίνονταν σε αυτή. Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν, ωστόσο, ότι συνδυασμοί nAbs που στοχεύουν διαφορετικές περιοχές (επιτόπους) της πρωτεΐνης Spike μπορούν να εμποδίσουν την «ιολογική διαφυγή», καθώς είναι μικρή η πιθανότητα ο ιός να φέρει πολλαπλές μεταλλάξεις που να τον κάνουν ανθεκτικό. Η Χατζηιωάννου πρότεινε,, επομενως, ότι για σκοπούς θεραπείας και προφυλακτικής αγωγής, πολλαπλά διαφορετικά αντισώματα εξουδετέρωσης θα πρέπει να δίνονται ως «κοκτέιλ αντισωμάτων (αυτή είναι η στρατηγική που ακολουθείται από την Regeneron).

Λίγα λόγια παραπάνω για την Θεοδώρα Χατζηιωάννου (κάποια από τα οποία μπορείτε πλέον να βρείτε στη Wikipedia- και θυμηθείτε ότι μπορείτε να με βοηθήσετε να βελτιώσω το άρθρο της, αφού ο καθένας μπορεί να συνεισφέρει!): Η Θεοδώρα Χατζηιωάννου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρόδο. Σπούδασε Βιοχημεία στο Πανεπιστήμιο του Bristol της Μεγάλης Βρετανίας και ολοκλήρωσε το Master στη Βιοτεχνολογία στο Imperial College του Λονδίνου. Εργάστηκε ως τεχνικός στο εργαστήριο του Robin Weiss στο Institute of Cancer Research- εκεί όπου, όπως λέει, ερωτεύτηκε την έρευνα και αποφάσισε να ακολουθήσει διδακτορικές σπουδές. Για το σκοπό αυτό μετακόμισε στη Λυών της Γαλλίας, όπου εκπόνησε την διδακτορική της διατριβή στο Πανεπιστήμιο Claude Bernard, αποκτώντας τον τίτλο της διδάκτορα το 1999. Η διδακτορική της έρευνα, υπό την επίβλεψη του François-Loïc Cosset, περιελάμβανε τη μελέτη προσαρμογής των ρετροϊών με στόχο τη χρήση τους ως εργαλεία γονιδιακής έρευνας, επεκτείνοντας τον τροπισμό των και κατευθύνοντάς τους προς συγκεκριμένες κατηγορίες κυττάρων «πειράζοντας» το μεμβρανώδη φάκελο. Μετά την ολοκλήρωση των διδακτορικών της σπουδών, η Χατζηιωάννου μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έγινε μέλος του εργαστηρίου του Stephen Goff στο Πανεπιστήμιο Columbia, ως μεταδιδακτορική ερευνήτρια. Ακολούθησε περαιτέρω μεταδιδακτορική έρευνα με τον Paul Bieniasz στο Πανεπιστήμιο Rockefeller και το Κέντρο Έρευνας για το AIDS Aaron Diamond. Ανακηρύχθηκε επίκουρη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Rockefeller το 2006 και αναπληρώτρια καθηγήτρια το 2012.

εδώ θα βρείτε το άρθρο της στη Wikipedia: https://en.wikipedia.org/wiki/Theodora_Hatziioannou

και μπορείτε να την ακολουθήσετε στο twitter: @theodora_nyc

παρακάτω θα βρείτε τις σημαντικότερες δημοσιεύσεις-«ορόσημα» της ερευνητικής της πορείας:

   *   Hatziioannou, Theodora; Princiotta, Michael; Piatak, Michael; Yuan, Fang; Zhang, Fengwen; Lifson, Jeffrey D.; Bieniasz, Paul D. (2006-10-06). “Generation of simian-tropic HIV-1 by restriction factor evasion”<https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/17023652/>. Science (New York, N.Y.). 314(5796): 95. doi<https://en.wikipedia.org/wiki/Doi_(identifier)>:10.1126/science.1130994<https://doi.org/10.1126%2Fscience.1130994>. ISSN<https://en.wikipedia.org/wiki/ISSN_(identifier)> 1095-9203<https://www.worldcat.org/issn/1095-9203>. PMID<https://en.wikipedia.org/wiki/PMID_(identifier)> 17023652<https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/17023652>.

   *   Hatziioannou, Theodora; Del Prete, Gregory Q.; Keele, Brandon F.; Estes, Jacob D.; McNatt, Matthew W.; Bitzegeio, Julia; Raymond, Alice; Rodriguez, Anthony; Schmidt, Fabian; Mac Trubey, C.; Smedley, Jeremy (2014-06-20). “HIV-1-induced AIDS in monkeys”<https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/24948736/>. Science (New York, N.Y.). 344 (6190): 1401–1405. doi<https://en.wikipedia.org/wiki/Doi_(identifier)>:10.1126/science.1250761<https://doi.org/10.1126%2Fscience.1250761>. ISSN<https://en.wikipedia.org/wiki/ISSN_(identifier)> 1095-9203<https://www.worldcat.org/issn/1095-9203>. PMC<https://en.wikipedia.org/wiki/PMC_(identifier)> 4266393<https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4266393>. PMID<https://en.wikipedia.org/wiki/PMID_(identifier)> 24948736<https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/24948736>.

   *   Hatziioannou, Theodora; Ambrose, Zandrea; Chung, Nancy P. Y.; Piatak, Michael; Yuan, Fang; Trubey, Charles M.; Coalter, Vicky; Kiser, Rebecca; Schneider, Doug; Smedley, Jeremy; Pung, Rhonda (2009-03-17). “A macaque model of HIV-1 infection”<https://www.pnas.org/content/106/11/4425>. Proceedings of the National Academy of Sciences. 106 (11): 4425–4429. doi<https://en.wikipedia.org/wiki/Doi_(identifier)>:10.1073/pnas.0812587106<https://doi.org/10.1073%2Fpnas.0812587106>. ISSN<https://en.wikipedia.org/wiki/ISSN_(identifier)> 0027-8424<https://www.worldcat.org/issn/0027-8424>. PMID<https://en.wikipedia.org/wiki/PMID_(identifier)> 19255423<https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/19255423>.

Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για…

τα αντισώματα εξουδετέρωσης: : https://bit.ly/neutralizationtests

τις θεραπείες αντισωμάτων: http://bit.ly/antibodycocktails

μπορείτε να βρείτε περισσότερα σχετικά με τον κορωνοϊό εδώ (κάποια μεταφρασμένα στα Ελληνικά από τη Νεφέλη Μπόνη-Καζαντζίδου https://twitter.com/Nefeli_BK ):

και περισσότερα επεξηγηματικά ποστ για πολλά και διαφορετικά θέματα: #365DaysOfScience (με ευρετήριο θεμάτων)  👉 http://bit.ly/2OllAB0


Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Nefeli Boni-Kazantzidou. Η Νεφέλη είναι διδακτορική φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ

Leave a Reply

Your email address will not be published.